Vintenove millóns de euros para Política Lingüística e Feijóo segue dando os discursos mitade en galego mitade en castelán. ¿En qué se van invertir eses vintenove millons de euros? Hai unha incongruencia nese modo de proceder. Non pode ser que unha comunidade con lingua propia, que fala e usa habitualmente máis da metade da poboación, unha comunidade cunha dotación económica importante para a Corporación de Radiotelevisión de Galicia e para Política Lingüística, malbarate todo ese diñeiro e os esforzos inxentes de tantos profesionáis do periodismo e da educación en trasladarlle a xente a mensaxe subliminal de que o galego é unha lingua sen utilidade, un idioma para as ceremonias e pouco máis. Un estorbo, en definitiva.
Un estorbo que hai que agochar debaixo da capa, pero que non convén exhibir demasiado nin na rua nin nas salas dos médicos, non vaia ser que alguén se sinta menospreciado. Non pode ser que a nosa identidade se vaia desgaleguizando a pasos de xigante. É imposible sobrevivir como un pobo culto, como unha sociedade moderna, se deixamos que o noso idioma pase dese estado de lingua protexida ao de lingua morta.
Para iso non se precisan vintenove millóns de euros. Se o que quere o PP é acabar coas linguas de España, co galego, co catalán e co euskera, debería empezar por rexeitar esa dotación económica e aplicala a outros menesteres, e deixar que as nosas linguas esmorezan nas nosas mans, sen esa costosa eutanasia pasiva que está a recibir o galego desde que existe a Xunta. Se os nosos representantes políticos non asumen unha identidade que nos presenta ante o mundo e nos da sentido como comunidade legalmente diferenciada, ¿qué podemos esperar?
Recibín, coma moitos pais, a  enquisa sobre o galego na escola.  Podemos dar moitos pasos atrás na competencia dos nosos fillos sobre o idioma, pero non podemos condenar o galego a ser unha lingua de élites culturáis, de ritos folklóricos ou de uso residual. Unha lingua que moita xente se avergoña de ter que aprender ou que usar. Iso convertiríanos á vista de todos e ante nós mesmos nun pobo desaparecido, nunha xente sen dirección.
Chamarnos galegos e non saber empregar a nosa lingua, rexeitala, esquencela, é tanto coma chamarse español e non saber conxuga-los verbos. Vintenove millóns de euros dan para vintenove pisos de luxo. Según se mire é moito ou é pouco. Unha fortuna desperdiciada en idioteces para algúns. Para outros unha gota de auga que non da para regar unha erva. Pero hai cousas que o diñeiro non resolve  se non se teñen claras  outras cuestións. Tirar pola ventana o noso patrimonio mentras gastamos os cartos en pintar a fachada non parece a mellor política. Primeiro hai que reparar goteiras, gretas e estructuras. Sentirnos comunidade é saber que hai prioridades, e a competencia sobre o galego é un déficit que clama ó ceo, e o rechazo, a deserción, a indiferencia ou o desapego que inspira en tanta xente, algo que convén mirar.